درون معبد هستي
بشر ، در گوشه ي محراب خواهش هاي جان افروز
نشسته ي در پس سجاده ي صد نقش حسرت هاي هستي سوز
به دستش خوشه ي پر بار تسبيح تمنا هاي رنگارنگ
نگاهي مي كند ، سوي خدا – از آرزو لبريز-
به زاري از ته دل يك " دلم مي خواست " مي گويد .
شب و روزش "دريغ" رفته و "اي كاش " آينده است .
من امشب ، هفت شهر آرزو هايم چراغان است !
زمين و آسمانم نور باران است !
كبوتر هاي رنگين بال خواهش ها
بهشت پر گل انديشه ام را زير پر دارند .
صفاي معبد هستي تماشايي است :
ز هر سو ، نوشخند اختران در چلچراغ ماه مي ريزد
جهان در خواب
تنها من ، در اين معبد ، در اين محراب :
دلم مي خواست : بند از پاي جانم باز مي كردند
كه من ، تا روي بام ابر ها پرواز مي كردم ،
از آن جا ، با كمند كهكشان ، تا آستان عرش مي رفتم
در آن درگاه ، درد خويش را فرياد مي كردم !
كه كاخ صد ستون كبريا لرزد !
مگر يك شب ، از اين شب هاي بي فرجام ،
ز يك فرياد بي هنگام
- به روي پرنيان آسمان ها – خواب در چشم خدا لرزد !
دلم مي خواست : دنيا رنگ ديگر بود
خدا ، با بنده هايش مهربان تر بود
ازين بيچاره مردم ياد مي فرمود !
دلم مي خواست زنجيري گران
از بارگاه خود مي آويخت
كه مظلومان ، خدا را پاي آن زنجير
ز درد خويشتن آگاه مي كردند .
چه شيرين است : وقتي بيگناهي داد خود را
از خداي خويش مي گيرد .
چه شيرين ست ، اما من ،
دلم مي خواست اهل زور و زر، ناگاه !
ز هر سو راه مردم را نمي بستند و زنجير خدا را بر نمي چيدند !
دلم مي خواست : دنيا خانه ي مهر و محبت بود
دلم مي خواست : مردم ، در همه احوال با هم آشتي بودند
مراد خويش را در نامرادي هاي يك ديگر نمي جستند
از اين خون ريختن ها ، فتنه ها ،پرهيز مي كردند ،
چو كفتاران خون آشام ، كم تر چنگ و دندان تيز مي كردند !
چه شيرين است وقتي سينه ها از مهر آكنده است
چه شيرين است وقتي ،آفتاب دوستي، در آسمان دهر تابنده ست.
چه شيرين است وقتي زندگي خالي ز نيرنگ است .
دلم مي خواست : دست مرگ را از دامن اميد ما ،
كوتاه مي كردند!
در اين دنياي بي آغاز و بي پايان
در اين صحرا ، كه جز گرد و غبار از ما نمي داند
خدا ، زين تلخكامي هاي بي هنگام بس مي كرد !
نمي گويم پرستوي زمان را در قفس مي كرد !
نمي گويم به هر كس بخت و عمر جاودان مي داد ؛
نمي گويم به هركس عيش و نوش رايگان مي داد؛
همين ده روز هستي را امان مي داد !
دلش را خانه ي تلخ سيه روزان تكان مي داد !
دلم مي خواست : عشقم را نمي كشتند
صفاي آرزويم را – كه چون خورشيد تابان بود – مي ديدند .
چنين از شاخسار هستي ام آسان نمي چيدند
گل عشقي چنان شاداب را پر پر نمي كردند .
به باد نا مرادي ها نمي دانند .
به صد ياري نمي خواندند.
به صد خواري نمي راندند.
چنين تنها ، به صحراهاي بي پايان اندوهم نمي بردند
دلم مي خواست ، يك بار ديگر او را كنار خويش مي ديدم ،
به ياد اولين ديدار در چشم سياهش خيره مي ماندم ،
دلم يك بار ديگر ، هم چو ديدار نخستين ،
پيش پايش دست و پا مي زد .
شراب اولين لبخند در جام وجودم هاي و هو مي كرد .
غم گرمش نهانگاه دلم را جست و جو مي كرد ،
دلم مي خواست : دست عشق- چون روز نخستين –
هستي ام را زير و رو مي كرد !
دلم مي خواست سقف معبد هستي فرو مي ريخت
پليدي ها و زشتي ها، به زير خاك مي ماندند
بهاري جاودان آغوش وا مي كرد .
جهان در موجي از زيبايي و خوبي شنا مي كرد !
بهشت عشق مي خنديد .
به روي آسمان آبي آرام،
پرستو هاي مهر و دوستي پرواز مي كردند.
به روي بام ها ، ناقوس آزادي صدا مي كرد ...
مگو : "اين آرزو خام است !"
مگو : " روح بشر همواره سرگردان و ناكام است . "
اگر اين كهكشان از هم ني پاشد ؛
و گر اين آسمان در هم نمي ريزد ؛
بيا تا ما : " فلك را سقف بشكافيم و طرحي نو در اندازيم ."
به شادي : " گل در افشانيم و مي در ساغر اندازيم ! "
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
بهمن 1386
دی 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
