" در آغاز هيچ نبود ،
كلمه بود ،
و آن كلمه خدا بود "
و " كلمه " ، بي زباني كه بخواندش ،
و بي " انديشه " اي كه بداندش ، چگونه مي توان بود ؟
و خدا يكي بود و جز خدا هيچ نبود ،
و با " نبودن " ، چگونه مي توان " بودن " ؟
و خدا بود و با او عدم ،
و عدم گوش نداشت .
حرف هايي هست براي " گفتن " ،
كه اگر گوشي نبود ، نمي گوييم .
و حرف هايي هست براي " نگفتن " ،
حرف هايي كه هرگز سر به " ابتذال گفتن " فرود نمي آرند .
حرف هايي شگفت ، زيبا و اهورايي همين هايند.
و سرمايه ي ماورايي هر كسي
به اندازه ي حرف هايي است كه براي نگفتن دارد .
حرف هاي بي تاب و طاقت فرسا ،
كه همچون زبانه هاي بي قرار آتشند .
و كلماتش هر يك انفجاري را به بند كشيده اند .
كلمه هايي كه پاره ي " بودن " آدمي اند ...
اينان هماره در جستجوي " مخاطب " خويشند ،
اگر يافتند ؛ يافته مي شوند ...
و در صميم " وجدان " او آرام مي گيرند .
و اگر مخاطب خويش را نيافتند ، نيستند .
و اگر او را گم كردند،
روح را از درون به آتش مي كشند
و دمادم از حريق هاي دهشتناك عذاب بر مي افروزند .
و خدا براي نگفتن ، حرف هاي بسيار داشت ،
كه در بي كرانگي دلش موج مي زد و بي قرارش مي كرد .
و عدم چگونه مي توانست "مخاطب" او باشد ؟
هر كسي گمشده اي دارد ،
و خدا گمشده اي داشت .
هر كسي دوتاست و خدا يكي بود .
هر كسي به اندازه اي كه احساسش مي كنند " هست" .
هركسي را نه بدان گونه كه "هست" ، احساس مي كنند ،
بدان گونه كه "احساسش " مي كنند ، هست .
انسان يك "لفظ" است
كه بر زبان آشنا مي گذرد
و "بودن" خويش را از زبان دوست مي شنود.
هر كسي "كلمه" اي است كه از عقيم ماندن مي هراسد ،
و در خفقان جنين ، خون مي خورد .
و كلمه مسيح است .
آنگاه كه "روح القدس" _ فرشته ي عشق _
خود را بر مريم بي كسي ، بكارت حُسن ، مي زند .
و با ياد آشنا ، فراموش خانه ي عدمش را فتح مي كند .
و خالي معصوم رحمش را ،
_ كه عدمي است خواهنده ، منتظر ، محتاج _
از "حضور" خويش ، لبريز مي سازد .
و آن گاه مسيح را
كه آن جا چشم به راه "شدن" خويش بي قراري مي كند ،
مي بيند ، مي شناسد ، حس مي كند .
و اين چنين مسيح زاده مي شود .
كلمه "هست" مي شود .
در "فهميده شدن " ، "مي شود " .
و در آگاهي ديگري، به خود آگاهي ميرسد ،
كه كلمه در جهاني كه فهمش نمي كند،
"عدمي" است كه "وجود خويش" را حس مي كند ،
و يا "وجودي " كه "عدم خويش" را.
و "در آغاز هيچ نبود ،
كلمه بود،
و آن كلمه خدا بود . "
عظمت همواره به دنبال چشمي است كه او را ببيند.
و خوبي همواره در انتظار خردي است كه او را بشناسد .
و زيبايي همواره تشنه ي دلي كه به او عشق ورزد.
و جبروت نيازمند اراده اي كه در برابرش به دل خواه رام گردد.
و غرور در آرزوي عصيان مغروري كه بشكندش و سيرابش كند .
و خدا عظيم بود و خوب و زيباو پر جبروت و مغرور ،
اما كسي نداشت .
خدا آفريدگار بود .
و چگونه مي توانست نيافريند ؟
و خدا مهربان بود
و چگونه مي توانست مهر نورزد ؟
"بودن" ، "مي خواهد" !
و از عدم نمي توان خواست .
و حيات "انتظار مي كشد " ،
و از عدم كسي نمي رسد .
و "دانستن " نياز مند "طلب" است .
و پنهاني بي تاب "كشف" ،
و "تنهايي"بي قرار "انس"
و خدا از "بودن " بيشتر بود " ،
و از حيات زنده تر ،
و از غيب پنهان تر ،
و از تنها تنهاتر ...
و براي "طلب" بسيار "داشت "
و عدم نيازمند نيست
نه نياز مند خدا ، نه نياز مند مهر
نه مي شناسد ، نه مي خواهدو نه درد مي كشد و نه انس مي بندد .
و نه هيچ گاه بي تاب مي شود
كه عدم ، "نبودن " مطلق است ،
اما خدا "بودن" مطلق بود .
و عدم ، فقر مطلق بود وهيچ نمي خواست ،
و خدا "غناي مطلق " بود .
و هر كسي به اندازه "داشتن " هايش مي خواهد،
و خدا گنجي مجهول بود
كه در ويرانه ي بي انتهاي غيب، مخفي شده بود .
و خدا زنده ي جاويد بود .
كه در كوير بي پايان عدم ، "تنها نفس مي كشيد" .
دوست داشت چشمي ببيندش.
دوست داشت دلي بشناسدش.
و در خانه اي گرم از عشق ، روشن از آشنايي، استوار از ايمان و پاك
از خلوص ،خانه گيرد .
و خدا آفريدگار بود و دوست داشت بيافريند.
زمين را گسترد .
و دريا ها را از اشك هايي كه در تنهايي اش ريخته بود پر كرد .
و كوه هاي اندوهش را
كه در يگانگي دردمندش ، بر دلش توده گشته بود ،
بر پشت زمين نهاد .
و جاده را _ كه چشم به راهي هاي بي سو و بي سر انجامش بود _
بر سينه ي كوه ها و صحرا ها كشيد .
و از كبريايي بلند و زلالش ، آسمان را بر افراشت .
و دريچه ي همواره فروبسته ي سينه اش را گشود .
و آه هاي آرزومندش را _كه در آن از ازل به بند بسته بود _
در فضاي بي كرانه ي جهان ، رها ساخت.
با نيايش هاي خلوت آرامَش ، سقف هستي را رنگ زد ،
و آرزو هاي سبزش را در دل دانه ها نهاد ،
و رنگ "نوازش " هاي مهربانش را به ابر ها بخشيد ،
و ازين هر سه تركيبي ساخت و بر سيماي درياها پاشيد.
و رنگ عشق را به طلا ارزاني داد .
و عطر خوش ياد هاي معطرش را در دهان غنچه ي ياس ريخت.
و بر پرده ي حرير طلوع ،
سيماي خيال انگيز اميد را نقش كرد .
و در ششمي روز ، سفر تكوينش را پايان برد .
و با نخستين لبخند هفتمين سحر،
"بامداد حركت" را آغاز كرد :
كوه ها قامت بر افراشتند.
و رود هاي مست از دل يخچال هاي بزرگ بي آغاز ،
به دعوت گرم آفتاب ، جوش كردند ،
و از تبعيد گاه سرد و سنگ كوهستان ها بگريختند
و بي تاب دريا _آغوش منتظر خويشاوند _
بر سينه ي دريا ها تاختند و
و دريا ها آغوش گشودند و ...
در نهمين روز خلقت ،
نخستين رود به كناره ي اقيانوس هند رسيد .
و اقيانوس كه از آغاز ازل ،
در حفره ي عميقش دامن كشده بود ،
چند گامي از ساحل خويش ،
رود را به استقبال بيرون آمد.
و رود، آرام و خاموش ، خود را _ به تسليم و نياز _ پهن گسترد ،
و پيشاني نوازش خواه خويش را پيش آورد ،
و اقيانوس _ به تسليم و نياز _
لب هاي نوازشگر خويش را پيش آورد و بر آب بوسه زد .
و اين نخستين بوسه بود .
و دريا ، تنهاي آواره و قرار جوي خويش را در آغوش كشيد .
و او را به تنهايي و عظيم و بي قرار خويش ، اقيانوس ، باز آورد .
و اين نخستين وصال دو خويشاوند بود .
و اين در بيست و هفتمين روز خلقت بود.
و خدا مي نگريست .
سپس طوفان ها برگرفتند و صاعقه ها در گرفتند .
و تندر ها فرياد شوق و شگفتي بر كشيدند . :
باران ها و باران ها و باران ها !
گياهان روئيدند و درختان ، سر بر شانه هاي هم برخاستند .
و مرتع هاي سبز پديدار گشت ،
و جنگل هاي خرم سر زد و حشرات بال گشودند ...
و پرندگان ناله برداشتند .
و پرندگان به جست و جوي نور بيرون آمدند .
و ماهيان خرد ، سينه ي دريا ها را پر كردند ...
و خداوند خدا هر بامدادان ،
از برج مشرق ، بر بام آسمان بالا مي آمد .
و دريچه ي صبح را مي گشود .
و با چشم راست خويش ، جهان را مي نگريست .
و همه جا را مي گشت و ...
هر شامگاهان با چشمي خسته و پلكي خونين ،
از ديواره ي مغرب فرود مي آمد.
و نوميد و خاموش ،
سر به گريبان تنهايي و غمگين خويش فرو مي برد و هيچ نمي گفت .
و خداوند خدا ، هر شبانگاه بر بام آسمان بالا مي آمد.
و با چشم چپ خويش ، جهان را مي نگريست .
و قنديل ها پروين را بر مي افروخت.
و جاده ي كهكشان را روشن مي ساخت.
و شمع هزاران ستاره را بر سقف شب مي آويخت ،
تا در شب بيند و نمي ديد .
مي جست و نمي يافت و...
سحرگاهان ، خسته و رنگ باخته ، سرد و نوميد ،
فرود مي آمد و قطره ي اشكي درشت از افسوس،
بر دامن سحر مي افشاند و مي رفت و هيچ نمي گفت.
رود ها در قلب دريا ها پنهان مي شدند .
و نسيم ها پيام عشق به هر سو مي پراكندند.
و پرندگان در سراسر زمين ،
ناله ي شوق بر مي داشتند.
و جانوران ، هر نيمه با نيمه ي خويش بر زمين مي خراميدند.
و ياس ها عطر خوش دوست داشتن را در هوا مي افشاندند.
و اما...
خدا هم چنان تنها ماند و مجهول
و در ابديت و بي پايان ملكوتش بي كس!
و در آفرينش پهناورش بيگانه .
مي جست و نمي يافت.
آفريده هايش او را نمي توانستند ديد، نمي توانستند فهميد.
مي پرستيدندش اما نمي شناختندش.
و خدا چشم به راه "آشنا" بود.
پيكر تراش هنرمند و بزرگي
كه در انبوه مجسمه هاي گونه گونه اش
غريب مانده است .
در جمعيت چهره هاي سنگ و سرد ،
تنها نفس مي كشيد .
كسي "نمي خواست " ،
كسي "نمي ديد " ،
كسي "عصيان نمي كرد " ،
كسي عشق نمي ورزيد ،
كسي نيازمند نبود ،
كسي درد نداشت ...
و...
و خداوند خدا براي حرف هايش ،
باز هم مخاطبي نيافت !
هيچ كس او را نمي شناخت .
هيچ كس او را نمي شناخت .
هيچ كس با او "انس" نمي توانست بست.
" انسان " را آفريد !
و اين ، نخستين بهار خلقت بود .
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
بهمن 1386
دی 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
