دل من، غصّه چرا ؟!

آسمان را بنگر،که هنوز، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبي و پر از مهر، به ما مي خندد !

يا زميني را که، دلش از سردي شب هاي خزان

نه شکست و نه گرفت !

بلکه از عاطفه لبريز شد و

نفسي از سر اميد کشيد

و در آغاز بهار، دشتي از ياسِ سپيد زير پاهامان ريخت،

تا بگويد که هنوز، پر امنيت احساس خداست !

دل من، غصه چرا ؟!

تو مرا داري و من

هر شب و روز

آرزويم، همه خوشبختي توست !

دل من ! دل به غم دادن و از يأس سخن ها گفتن

کار آن هايي نيست،که خدا را دارند ...

دل من ! غم و اندوه، اگر هم روزي، مثل باران باريد

يا دل شيشه ايات، از لب پنجره عشق، زمين خورد و شکست ،

با نگاهت به خدا ، چتر شادي وا کن

و بگو با دل خود، که خدا هستِ ، خدا هست !

او هماني است که در تارترين لحظه شب ، راه نوراني اميد

نشانم مي داد ...

او هماني است که هر لحظه دلش مي خواهد ، همه زندگي ام ،

غرق شادي باشد ...

دل من !

غصه اگر هست، بگو تا باشد !

معني خوشبختي،

بودن اندوه است ... !

اين همه غصه و غم ، اين همه شادي و شور

چه بخواهي و چه نه ! ميوه يک باغند

همه را با هم و با عشق بچين ...

ولي از ياد مبر ،

پشت هر کوه بلند، سبزه زاري است پر از ياد خدا !

و در آن باز کسي مي خواند :

که خدا هست ،خدا هست....

و چرا غصه ؟! چرا؟!